Spiritualiteit als identiteit

truth

A lot of people in spiritual life use the awareness of difference, and the spiritual glorification of difference, as a justification to indulge in that which is ultimately unreal. – Andrew cohen
 

Spiritualiteit lijkt wel het nieuwe geloof. Waar men vroeger bezig was om een goed Christen te zijn, zijn nu velen bezig om zo spiritueel mogelijk te zijn. Maar nog steeds met het doel in de hemel te komen/verlicht te raken. Uiteindelijk is het niets anders dan alle andere activiteiten van het verstand. We hopen door spiritueel te doen dat we geluk en vrede zullen ervaren. Maar door te blijven streven naar iets in de toekomst ga je dit juist niet bereiken. De illusie, dat we er iets voor moeten doen om deze vrede te ervaren, blijft. Spiritualiteit is gewoon een nieuw concept geworden. Gevoed door de gedachte dat als we maar yoga en meditatie doen, super gezond eten, edelstenen hebben liggen, healings, readings en rituelen volgen, etc. we dan deze ultieme staat zullen bereiken. Op deze manier wordt spiritualiteit gewoon een nieuwe identiteit: ‘Kijk mij eens spiritueel zijn’. Het is een grote valstrik van het ego.

Het ego is namelijk erg geraffineerd in het jou voor de gek houden. En dat blijkt ook op zo’n Happinezz Festival. Onder het mom van spiritualiteit is er een enorm commercieel event neergezet waarbij de ‘spirituele’ bezoekers soms letterlijk vechten om een bepaald boek te bemachtigen. Het ultieme voorbeeld van spiritualiteit als vermomming van het ego.
Ja, meditatie en yoga en dergelijke kunnen je helpen om stiller te worden en meer in contact te komen met je ware zelf. Maar zolang je blijft zoeken naar iets buiten jezelf ga je die staat van vrede niet bereiken. Ook ik ken het fenomeen van zoeken ontzettend goed. Heb jarenlang gezocht naar mezelf en de waarheid. Zo ging ik o.a. naar Nepal om me meer in het Boeddhisme te verdiepen. En hoewel het Boeddhisme mooie componenten heeft heb je daar ook een trap te bewandelen, een lange weg van oefenen, tot je de Boeddha natuur bereikt. En zo is het met alle geloven, Jezus, Boeddha etc. ervaarden hun ware natuur. En dit is door andere mensen vanuit hun ego en verstand vertaald naar concepten en een weg die je moet bewandelen om die staat te bereiken. Toen ik me dit weer realiseerde heb ik het Boeddhisme verder links laten liggen en ben ik maar gewoon heerlijk van de natuur gaan genieten. Er is namelijk niets te bereiken in dit leven. En poeh, dat vinden we als mens lastig. Want we willen graag het gevoel hebben dat we iets of iemand zijn. Het besef echter dat je het leven zelf bent, dat het leven door jou heen komt, geeft je vrijheid en rust. Je hoeft niet specialer te zijn dan een ander. Je hoeft niet spiritueel of verlicht te zijn. Sterker nog, je kunt niet eens verlicht zijn. Want zodra je die lichtheid van het leven ervaart, dan ervaar je geen afgescheiden individueel persoon meer. Er is dus geen persoon die verlicht kan zijn. Het enige wat je kunt doen is iedere keer weer stil worden en ervaren dat je niet je verstand bent maar de toeschouwer van je gedachten. Of zoals Tony Parsons zegt: “take the ‘I’ out of the story”. Ervaar je emotionele en fysieke sensaties zonder er een verhaal van te maken. In het hier en nu is alles OK en is er niets te bereiken. Geef je over aan ZIJN!

Geef een reactie