Relaties

you complete me

Only a story of deficiency,
which assumes that something fundamental is missing from your core,
would look to other object and people to provide what seems to be missing
– Scott Kiloby

De relaties die wij als mensen met elkaar aangaan intrigeren mij enorm. Er is namelijk iets geks mee aan de hand. Met de liefdesrelatie hierin als uitschieter. Velen van ons zijn hierin zoekende. We krijgen continu een beeld voorgeschoteld dat we op zoek moeten naar die ene grote liefde die jouw compleet maakt. Dit wordt ook letterlijk gezegd in de film Jerry Maguire: ‘you complete me’. We zoeken iemand anders die ons heel maakt. Als we verliefd zijn gaan we even helemaal op in die ander en voel je je even intens compleet en gelukkig. Maar na verloop van tijd beginnen we niet meer met open blik naar onze partner te kijken en hebben we allemaal verwachtingen van hem of haar. De liefde wordt voorwaardelijk. De ander moet jouw behoeften vervullen. En dit zijn meestal behoeften ontstaan als gevolg van oude pijn in onze jeugd. Deze behoeften komen voort uit de illusie dat je niet goed bent zoals je bent. De waarheid is echter dat je al compleet bent. En als je niets van de ander nodig hebt is er overvloed. Het is dan dus niet zo dat je alleen gaat zijn, want de liefde gaat hierdoor juist rijkelijk stromen.

Dit geldt ook voor de relatie met je kinderen. Ben je in staat niet je eigen behoeften en verlangens op hen te projecteren? Durf je hen te laten zijn wie zij zijn? Vertrouwen te hebben dat het pad dat zij bewandelen voor hun het juiste pad is en je daar niets aan hoeft te doen of te veranderen?

Ons eigen onvermogen om met pijn om te gaan wordt vaak op onze kinderen geprojecteerd. Dus gaan we als ons kind een slecht rapport heeft of gepest wordt op hoge poten verhaal houden bij school, andere ouders etc. We leven in een maatschappij die gericht is in het oplossen van pijnlijke emoties. Gevoelens van boosheid, angst en verdriet is geen ruimte voor. Als ouder wil je dat je kind deze gevoelens niet hoeft te ervaren en wil je ze voor ze wegnemen. We voelen ons hulpeloos omdat we de pijn niet kunnen verzachten. Dit alles bevordert echter juist het onvermogen van het kind om pijn te verdragen.

Hoe zou het zijn als je je kind laat zien dat deze gevoelens er gewoon mogen zijn. Dat ze als een golf zijn die vanzelf weer wegebt. Het kind proberen te overtuigen dat bijvoorbeeld z’n angst onnodig is geeft alleen maar meer spanning. Want behalve dat hij dan deze angst voelt zeg jij ook nog eens dat het niet nodig is deze te voelen. Veel ouders zeggen dan bijvoorbeeld ‘er is niets aan de hand’. Maar voor je kind is er wel degelijk iets aan de hand en ontken je hiermee zijn gevoelens. Om in harmonie te zijn met onze gevoelens is het essentieel om stil te worden. Zodat je kind bewust wordt van z’n gevoelens en ze er durft te laten zijn. Wetend dat als hij rustig blijft doorademen het weer overgaat. Het mooiste wat je je kind kunt meegeven is dat hij leert kijken naar al z’n gevoelens zonder zich ermee te identificeren. Op deze manier geef je het kind de kracht en het vertrouwen dat hij z’n gevoelens aan kan. Waardoor hij kan ervaren dat hij zijn gevoelens niet is!

Zoals Greg Anderson zei: ‘De relatie die we hebben met onszelf, beïnvloedt in hoge mate de relatie die we hebben met de wereld’. Bewustwording van het feit dat iedere relatie een spiegel is van je eigen kijk op de wereld zal al je relaties transformeren tot spirituele relaties. Dan worden je liefdespartner en kinderen namelijk je grootste leermeesters die je helpen gewaar te worden van je natuurlijke staat, die liefdevol en helder is.

Aan jou de uitnodiging om je steeds bewuster te worden van wie je in werkelijkheid bent. Zodat je van hieruit liefdevolle relaties kunt aangaan met de mensen om je heen.

2 gedachten over “Relaties

  1. Beste Anouk,

    Kan ik via deze mail ook commenteren, zo fijn om jouw stukken te lezen. Prachtig dat jij precies kan verwoorden waar ik vaak over nadenk. Erg intelligente post ! Graag zou ik in contact komen met meer vrouwen die durven ! Zelf sta ik aan het begin van een nieuw pad in mijn leven, heb nog geen idee waar het naar toe gaat maar, er is vertrouwen.

    Met vriendelijke groet,

    Lisette van der Valk

  2. Hoi Anouk,

    Een mooi stuk waar ik graag nog een gedachte aan toevoeg. Compleet is best een moeilijk woord als de wereld je op allerlei manieren je steeds lijkt te dwingen om toch te veranderen. Of het nu via werk is of vriendschappen of de liefdesrelatie: steeds wordt er bij je aan de deur geklopt om anders te denken en te handelen. Het is niet gezegd dat pulsen van buitenaf per definitie verkeerd zijn. Prikkels en spiegels horen bij het leven.

    De vertaalslag die je maakt van liefde naar liefdevol omgaan met kinderen en hen laten in hun ontwikkeling raakt de essentie dat ieder mens er goed aan doet om het kind in zichzelf levend en in bloei te houden. Compleet zijn is blijven leven vol verwondering en zo min mogelijk schakelen op reflexen van anderen. Verwondering ( zoals een kind die elke dag beleeft ) is het grootste goed. De rust vinden om die ook als volwassene toe te laten is de bron van of voor geluk.

    Compleet als mens is een state of mind en niet een te constateren feit. Compleet zoals alle stukken op een schaakbord of alle viltstiften in op een rijtje in een hoesje. Compleet is ook zo af en klaar, terwijl het leven dat nooit is. Dat moet je dus ook nooit overbrengen op je kinderen ook al voel je het als taak om een gids te zijn en hen de antwoorden te bieden waar zij al dan niet om vragen. We doen er beter aan om onze kinderen te zien als gids. Een spiegel die ons zelf weer leidt naar nieuwe inzichten. In onszelf en in de wereld. Kinderen bieden dat cadeau elke dag aan.

    Compleet is de rust om alles te absorberen wat op je afkomt en daar waardevrij mee om te gaan. Kinderen zijn een geschenk en een grote bron voor inspiratie. Als je denkt dat je zelf alle viltstiften in het je hoesje hebt, gaat daarvan zeer veel aan je voorbij. Dat is jammer, want de mooiste kleuren heb je vaak nog nooit aanschouwt.

    Groet,

    Jan Willem van der Noordaa

Geef een reactie